Kratery wybite przez osprzęt lądownika Mars 2020 posłużyły do zbadania marsjańskiego gruntu

Podczas wejścia w atmosferę Marsa 18 lutego 2021 roku pojazd wiozący łazik Perseverance odrzucił dwa wolframowe obciążniki po 77 kg każdy. To zaplanowany element sekwencji lądowania — zrzucenie mas przesuwa środek ciężkości pojazdu i umożliwia sterowane wejście w atmosferę. Odłączony wcześniej stopień przelotowy również spadł na powierzchnię, rozpadając się przy tym na co najmniej trzy części.

Efekt widać z orbity: pięć nowych kraterów położonych blisko siebie, około 70 km na północny zachód od krateru Jezero, sfotografowanych kamerą HiRISE na pokładzie sondy Mars Reconnaissance Orbiter.

Zagadka zbyt wielu kraterów

Kraterów jest więcej niż odrzuconych obciążników, a fragmenty stopnia przelotowego miały nieznaną masę i kształt. Nie wiadomo więc na pewno, które dziury pochodzą od wolframowych mas. Ustalenie tego jest warunkiem wykorzystania ich do czegokolwiek — i to właśnie było celem pracy zespołu, który przedstawił wyniki na konferencji EPSC-DPS w Helsinkach we wrześniu 2025 roku.

Stawka jest konkretna. Przy zwykłym uderzeniu meteorytu nie znamy ani masy, ani prędkości, ani kąta — trzeba je zgadywać z samego krateru. Tutaj parametry są znane z telemetrii misji, więc krater staje się kontrolowanym eksperymentem: mając wejście i wynik, można wyliczyć właściwości gruntu, w który uderzył obiekt. Takich okazji na Marsie jest kilka.

Badania prowadzili Aleksandra Sokolowska z Imperial College London, Ingrid Daubar z Brown University, Gareth Collins z Imperial College London oraz Fred Calef z JPL.

Źródła: EPSC-DPS 2025 (abstrakt Sokolowska i in.), Brown University, ScienceAlert